خانه >> خبر دوم >> روزنامه های تهران: روز کوروش، و رای اصولگرایان مجلس به کابینه

روزنامه های تهران: روز کوروش، و رای اصولگرایان مجلس به کابینه

روزنامه های صبح امروز تهران، دوشنبه ۸ آبان در عنوان های بزرگ خود از رای اعتماد مجلس به دو وزیر کابینه حسن روحانی خبر داده، سخنان رییس جمهور علیه مذاکره با آمریکا را مهم دیده ولی از کنار اخبار مربوط به روز کوروش گذشته اند.

در مقابل تصمیم های جدید کنگره علیه ایران چه باید کرد، موضوعی است که تحلیلگران روزنامه ها بدان پرداخته اند.

جلسه کسالت بار رای اعتماد

زینب صفری در گزارشی در اعتماد نوشته: صدوچهل‌وهشتمین جلسه علنی مجلس درست به کسالت‌‌باری سی‌وهفتمین روز پاییز کم‌رمق و کشدار گذشت. نه از حاشیه‌ها و اعتراضات دانشجویی این چند روزه به بیست‌ویکمین گزینه روحانی برای وزارت علوم نشانه ای وجود داشت و نه نطق آتشینی از موافقان و مخالفان دو وزیر روند یکنواخت جلسه را به هم زد.

به نوشته این گزارشگر جلسه چنان بود که: چند نفر از نمایندگان به نقوی حسینی، نماینده ورامین گفته بودند: بلند شو و یک فریاد بزن تا بلکه شوری در مجلس ایجاد کنی! خلاصه آنکه منصور غلامی (گزینه وزارت علوم) و رضا اردکانیان (گزینه وزارت نیرو) اصلا روز سختی نداشتند و رای ١٨٠تایی غلامی و ٢٢٥تایی اردکانیان هم چندان دور از انتظار نبود.

اعتماد نوشته: حتی وقتی خیلی از نمایندگان نطق غلامی در دفاع از خودش را با نطق بی‌طرف مقایسه کردند و آن را همان‌قدر کم‌جان و بی‌انگیزه دانستند هم اتفاقی نیفتاد. آنها قرار بود رای بیاورند و آوردند.

اتفاق عجیبی در مجلس

علیرضا صدقی در سرمقاله ابتکار نوشته: بخش قابل توجهی از جریان‌های دانشگاهی، اصلاح‌طلب و نیروهای تحول‌خواه با انتخاب غلامی به عنوان وزیر علوم، تحقیقات و فناوری مخالفت کرده و او را شایسته تصدی این پست نمی‌دانستند. رسانه‌های اصلاح‌طلب با ذکر دلایل متعدد انتقادهای فراوانی به سابقه مدیریتی، ظرفیت‌های اجرایی و توانایی او در اداره وزارت علوم اقامه می‌کردند. در مقابل جریان‌های اصولگرا او را برای تصدی این پست شایسته دانسته و به دفاع تمام‌قد از وزیر پیشنهادی برخواستند.

به نوشته مقاله این وضعیت تا همین دیروز و در صحن مجلس شورای اسلامی ادامه داشت. تا جایی که فراکسیون‌های ولایی و مستقلین پیش از برگزاری جلسه علنی رای اعتماد به جمع‌بندی رسیده و اعلام کردند که از وزرای پیشنهادی دفاع خواهند کرد. در مقابل فراکسیون امید نتوانست به جمع‌بندی مشخصی دست یابد و در نهایت اعلام کرد اعضای فراکسیون بر اساس تشخیص شخصی خودشان عمل کنند. حمایت عیان اصولگراها گویا توافق‌هایی با رئیس دولت دارد. یعنی دو سوی جریان ـ حسن روحانی به عنوان نماد اعتدال‌گرایان و فراکسیون امید به عنوان جریان شاخص اصلاح‌طلبان ـ گردشی جدی و تند داشته‌اند.

ابتکار در نهایت یادآور شده که حسن روحانی هم به خوبی می‌داند که بخش قابل توجهی از آرایی که به نام او در صندوق‌های رای ریخته شد، از سبد اصلاح‌طلبان هزینه شده بود. حال چرا هر کدام به یک سو می‌روند و روحانی بدون توجه به نظر و رای اصلاح‌طلبان ساکن بهارستان، گزینه‌های خود را به مجلس معرفی می‌کند و از حمایت ولایی‌ها هم برخوردار است؟ پرسش مهم‌تر اینکه آیا پیوند میان رئیس دولت دوازدهم و ولایی‌ها، پیوندی استراتژیک است؟ و اگر این‌طور است این پیوند تا کی دوام خواهد آورد؟ و اگر نیست، برنامه مشخص روحانی در برابر جریان‌های سیاسی فعال کشور چیست؟

زنان به مثابه اقلیت

ثمینا رستگاری در سرمقاله اعتماد به بررسی برخوردهای دولت با مساله زنان پرداخته و نوشته: انگار خود می دانیم که در حال صحبت کردن درباره یک امر فرمالیته‌ایم. سقف خواسته‌های‌مان شده اینکه در عکس‌های یادگاری ٢٠٠ نماینده مرد، ٥ نماینده خانم هم نشسته باشند یا اینکه رییس‌جمهور چند مشاور زن هم منصوب کند که خوب می‌دانیم بدون امضای مردان کاری از پیش نمی‌برند. اما باید در مقابل این وسوسه مقاومت کرد. معنای ورود زنان به سطوح کلان مدیریت در این کشور فرا‌تر از یک سهم‌خواهی پیش پا افتاده است. زنان فارغ از اینکه با چه نیتی به بازی راه داده شده‌اند وارد فضایی شده‌اند که اساسا و عمیقا مردانه است.

آنها پا در کوره راهی گذاشته‌اند که، هر قدمش یک سختی کمین کرده است. می‌شود مثل مورد مینو خالقی با انتشار عکسی در یک جایی از ادامه راه بازشان داشت؛ در واقع زن‌ها باید در میدانی مسابقه بدهند که برای رقابت‌های مردانه ساخته‌شده است. چرا که تاریخ و سنت را مردان نوشته‌اند و هم ساخته‌اند. آنها جنگیده‌اند، دیوار و زندان ساخته‌اند و البته بندها گسسته‌اند و آزادی و رهایی هم بخشیده‌اند.

مقاله اعتماد به این جا رسیده که: میراث فکری ما میراثی است که از مردها به ما رسیده است، خوب یا بدش دستمایه جدال‌هایی است که کم خریدار ندارد اما حرف امروز درباره «قدر مطلق» این میراث است، درباره دیوار ستبر و ضخیمی است که در آن ترکی ایجادشده، ترکی که می‌تواند کل دیوار را از هم بشکافد. فهم اندازه این ترک مهم است. سال‌ها ممکن است تنها زنانی که به صفت پدر، برادر یا شوهرشان معرفه شده‌اند به میدان رقابت راه داده شوند. اما مهم این است که ترک ایجادشده است. جلوی پوشاندن این ترک را باید گرفت.


عبور از تونل وحشت

جاوید قربان اوغلو در مقاله ای در شرق با اشاره به تصمیم های تازه کنگره آمریکا علیه ایران نوشته: رصد اقدامات نهاد‌های تصمیم‌گیر آمریکا در ارتباط با ایران و تحرکات و اظهارات ناصواب متحدان آن، نمایانگر اتحادی بین مخالفان و آماده‌سازی منطقه و جهان برای اقدامی درباره ایران است که باید آن را جدی گرفت و تا قبل از رسیدن تحولات به نقطه بازگشت‌ناپذیر، از بروز فاجعه‌ای دیگر در منطقه جلوگیری کرد.

این مدیر پیشین وزارت خارجه افزوده: با وجود این دنیای سیاست هیچ‌وقت سیاه و سفید نیست و می‌توان حتی در سخت‌ترین شرایط نیز درهای دیپلماسی را همچنان باز نگاه داشت. یادآوردنی ست که تلاقی منافع ایران و آمریکا در طول سال‌های گذشته در بحران‌هایی مانند افغانستان و عراق، و همکاری‌های دو کشور در رهایی از رژیم منحط طالبان و دیکتاتوری صدام ، رقم زده شد.

مقاله شرق پیشنهاد کرده: در این مرحله، باید از دست‌زدن به اقداماتی که هرچند از موضع قدرت بوده ولی باعث تحریک و تحقیر فرد ماجراجویی مثل ترامپ است، به‌شدت پرهیز کرد. برهم‌زدن آرایش مخالفان منطقه‌ای ایران در استفاده از قدرت تخریبی ترامپ، نیازمند عادی‌سازی روابط ایران با این کشورهاست. زیاده‌گویی الجبیر ناشی از تحقیر این کشور در سوریه و عراق و مهم‌تر از این دو در یمن است. شرایط کنونی که ایران دست بالا را در منطقه دارد بهترین زمان برای گشودن کانال‌های دیپلماتیک و عبور از بحران روابط با ریاض است.

هزینه سنگینی که دادیم

صبح نو روزنامه مخالف دولت در سرمقاله خود نوشته: مواضع روزگذشته رییس جمهور درباره مذاکره با آمریکا که به صراحت آن را «دیوانگی» خواند هم قابل تقدیر و تحسین است و هم از چند منظر، قابل تأمل و درس آموز. اول؛ چهارسال قبل، آقای روحانی در حالی پای به رقابت‌های انتخاباتی گذاشت که معتقد بود «مذاکره با آمریکا راحت‌تر از مذاکره با اروپاست و با کدخدا بستن راحت‌تر است.» پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ موجب شد تا دولت یازدهم اصلی‌ترین برنامه خود را مذاکرات هسته‌ای با کشورهای عضو ۱+۵ قرار دهد و برجام در چنین فضایی و به‌دور از احتیاطات و اطمینان‌های لازم، به تصویب رسید.

به نظر این روزنامه: ترامپ رییس جمهور جدید آمریکا اما کسی نبود که مانند سلف خود با دستکش مخملی پشت میز مذاکره بنشیند. امسال در نطق خود در سازمان ملل به صراحت ایرانیان را «ملت تروریست» خطاب کرد. بارها از خروج از برجام گفت و قانون «مادر تحریم‌ها» را که گسترده‌ترین تحریم‌های تاریخ آمریکاست، علیه ملت ایران تصویب و به اجرا گذاشت.

صبح نو اظهار نظر کرده: هزینه سنگینی دادیم تا به اینجا برسیم و رییس جمهور در نطق خود در مجلس مذاکره با آمریکایی‌ها را دیوانگی بخواند و بگوید: «آمریکا با زبان و عمل می‌گوید که اهل مذاکره و تعهد نیست اما به برخی کشورهای شرق آسیا می‌گوید بیا با من مذاکره کن، مگر دیوانه‌اند که با شما مذاکره کنند.» آزموده‌های پیشین درباره آمریکا و اروپا پیش روی همه کسانی است که تصور می‌کنند آمریکای ترامپ با اوباما تفاوت دارد.

روزی به نام کوروش

شرق در گزارش مفصلی از حاشیه های روز کوروش به ویدیوهایی اشاره کرد که روز گذشته منتشر شد که نشان می داد با وجود همه محدودیت‌ها جمعیتی چشمگیر در اطراف آرامگاه کوروش گرد آمده بودند. اما معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری فارس اعلام داشت «فیلم‌های انتشاریافته از آرامگاه کوروش در شبکه‌های اجتماعی آرشیوی است». به گفته وی: در ٢٤ ساعت گذشته هیچ‌گونه مورد خاص امنیتی در اطراف آرامگاه کوروش نبوده است و با توجه به مراجعه‌نکردن جمعیت زیادی از مردم، ترافیکی هم در محورهای ارتباطی این منطقه شکل نگرفت.

شرق به نقل از یک سایت محلی فارس خبر داده که: آیت‌الله کلانتری، نماینده فارس در مجلس خبرگان رهبری درباره مناسبت هفتم آبان گفته: «کوروش پادشاهی مقتدر و وطن‌دوست بود؛ اما هیچ شباهت و سنخیتی بین وی و خاندان پهلوی وجود ندارد که عده‌ای سلطنت‌طلب تلاش دارند به بهانه آن، هنجارشکنی کنند. بنده با گرامیداشت کوروش مخالف نیستم؛ اما سؤال این است که چه شباهت و سنخیتی بین شخصیت کوروش و خاندان پهلوی است؟

به نوشته کیهان حسین شریعتمداری مدیر این روزنامه هم در گفتگو با یک خبرگزاری اصولگرا درباره کشانی که تجلیل از کوروش می پردازند نوشته: این جماعت اگر در دوران کوروش بودند برای مخالفت با او به خدمت امپراتوری یونان که دشمن ایران بود درمی‌آمدند: یک مقایسه ساده می‌تواند به‌وضوح نشان دهد که حامیان آن روز کوروش همین نیروهای حزب‌الله امروز بوده‌اند و دشمنان داخلی او دقیقاً آنانی بوده‌اند که امروزه سنگ آمریکا و غرب را به سینه می‌زنند.

حسین شریعتمداری بر اساس این خبر کوروش را پیامبری الهی خوانده و گفته او برای گسترش آئین یکتاپرستی و نجات ملت‌های مظلوم از سلطه جباران به شرق، غرب و شمال لشکرکشی کرد یعنی همان کاری که امروزه جمهوری اسلامی با حضور خود در منطقه و برای حمایت از مقاومت و نجات محرومان و مستضعفان انجام می‌دهد که به‌شدت مورد اعتراض غرب‌باوران و شماری از مدعیان اصلاحات است.

اسلام یا ایران، قطب بندی مشکوک

عبدالله متولیان در روزنامه جوان روز جهانی کوروش را تکذیب کرده و نوشته: یک جست‌وجوی ساده در محیط اینترنت به راحتی پرده از دروغ‌پردازی تولید شده توسط سرویس‌های جاسوسی غربی بر می‌دارد. هر آنچه نئولیبرالیسم افراطی درباره کورش به سازمان ملل متحد نسبت داده و می‌دهد سراسر دروغ و بر بستر احساسات وطن دوستی و علاقه مردم ایران به پیشینه و تاریخ باستان استوار بوده.

به نظر نویسنده مقاله: اولین بار دروغ مذکور بر بستر بهره‌گیری از حس غرور ایرانیان نسبت به پیشینه تاریخی ایران‌باستان توسط سرویس‌های جاسوسی در ویکی‌پدیا تولید شده و به تدریج و با تکرار و واگویی پرتکرار و هدفمند آن در سایر محیط‌های خبری و رسانه‌ای در دنیای مجازی‌، کم کم به یک موضوع مهم برای تجمع براندازان و عناصر خودباخته و غرب‌پرست! ضدیت با دین اسلام از طریق تکریم و بزرگداشت جعلی کورش تبدیل شد.

مقاله روزنامه نزدیک به سپاه پاسداران پرسیده: چرا کسانی که در سنوات گذشته در مراسم به اصطلاح «روز جهانی کورش» شرکت کرده‌اند به جای بزرگداشت کورش‌، به خوش‌رقصی برای غرب و مشخصاً اسراییل پرداخته‌اند؟ چرا حتی یک شعار علیه امریکا‌، انگلیس و رژیم صهیونیستی داده نشده‌است؟ چرا به نام بزرگداشت کورش شعارهای ساختارشکنانه علیه نظام جمهوری اسلامی ایران و علیه اسلام داده شده‌است؟

جوان در انتهای خواستار استفاده از ظرفیت‌های مردمی نظبر سازمان بسیج و انجام اقدامات هماهنگ برای جلوگیری از برگزاری مراسم شده است.

کوروش درخواست خواب دارد

فریور خراباتی در ستون طنز روزنامه ایران نوشته: از آنجایی که ناگهان مسیرهای منتهی به پاسارگاد مسدود شد تا احتمالاً کسی نرود آنجا و سر و صدا کند و آرامش کوروش را بخراشد و او‌ را از‌خواب بیدار کند، تنها راه ارتباطی او‌ با بقیه، از طریق همین گروه‌های تلگرامی است؛

کوروش: عشقا بیدارید؟

اشک‌دوم: مگه تو نخوابیدی؟

کوروش: نه یه مدته اینسومنیا گرفتم.

اشک دوم: چه مریضی باکلاسی داری، من نهایتاً حساسیت فصلی بگیرم و اشکم‌در بیاد.

کوروش: تمام سپاسم از آن کسی است که به من نیازی نداشت اما فراموشم نکرد

ویلیام شکسپیر: داداشی جسارتاً این جمله برای منه

کوروش: میذارید دو کلمه حرف بزنم یا بیام براتون

آریا کوروشی: آقای کوروش، آیا به نظر شما درست است که ما نتوانیم به مراسم سالانه بیاییم؟

کوروش: اگه این جمله رو نمیگن مال خودشون‌بوده باید عرض کنم من هر از چند گاهی دوست دارم جاده‌سازی

کنم، اغلب هم روز جهانی‌خودم، دست به کلنگ میش

تعریف جاسوس

علی کدخدازاده در مقاله ای در شهروند نوشته: محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه ‌قضائیه در نشست اخیر خود با خبرنگاران در بخشی از سخنان خود درباره موضوع جاسوسی اظهار داشت: «ما دو جور جاسوسی داریم؛ ‌یکی این‌که اطلاعات محرمانه هر کشوری را به‌صورت غیرقانونی سرقت کنند و به هر شکلی در اختیار دشمن قرار دهند؛ یک جاسوسی دیگر هم ممکن است به این شکل نباشد ولی ضررش بیشتر باشد. این افراد برای مسئولان تصویرسازی می‌کنند. در واقع منویات دشمن را برای مسئولان تصویرسازی می‌کنند و بر نظرات و تصمیم‌گیری‌های مسئولان تأثیر می‌گذارند.»

این روزنامه نگار افزوده: به‌طور معمول هر فردی برای بیان نظر خود و طرح آینده مطلوب در هر زمینه‌ای، ابتدا تصویری از وضع موجود می‌سازد و سپس تصویری از وضع مطلوب می‌دهد. نامزدهای نمایندگی مجلس، وزرای پیشنهادی، نامزدهای ریاست‌جمهوری، نمایندگان احزاب و جمعیت‌ها، تحلیلگران علمی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و نظایر آن، بدون تصویر‌سازی نمی‌توانند در مخاطب خود تاثیرگذاری کنند.
مقاله شهروند به این جا رسیده: تصویرسازی و تلاش برای تاثیرگذاری یک امر متداول و کنش معمول در همه عرصه‌های زندگی است. تاکنون در مورد رابطه «تصویرسازی» و «جاسوسی» اظهار نظری از سوی نهاد قضائی صورت نگرفته است. به نظر می‌رسد قوه قضائیه باید در این‌خصوص توضیحاتی ارایه کند که منظور از تصویرسازی چیست؟ مواد قانونی تصویرسازی درست و نادرست چیست؟ مرجع تشخیص آن کیست؟ و نظایر آن.

دولت و رسانه های مستقل

علی میرفتاح در ستون کرگدن روزنامه اعتماد نوشته: اسحاق جهانگیری، معاون اول، در آیین افتتاحیه بیست و سومین نمایشگاه مطبوعات فرموده است: «دولت حامی رسانه‌های شجاع و مستقل است.» کور از خدا چه می‌خواهد؟ دو چشم بینا. ما هم از دولت چیزی نمی‌خواهیم جز اینکه دورادور هوای‌مان را- یعنی هوای روزنامه‌های شجاع و مستقل را- داشته باشد.

نویسنده افزوده: اما به خودم و به همکارانم، از سر تجربه و دلسوزی هشدار می‌دهم که خام این حرف‌ها نشوند و فکر نکنند و امید نبندند که کسی و جایی هست که می‌خواهد و می‌تواند حمایت‌شان کند. نه اینکه به صداقت و نیت خیر جهانگیری شک داشته باشم. نه، مطلقا نه. اما دولت چیزی بیش از این تعارفات و تشریفات از دستش برنمی‌آید. لااقل فعلا برنمی‌آید. بخواهد هم زورش نمی‌رسد و کاری نمی‌تواند بکند. همین بهتر که رسانه‌ها را به خیر دولت امید نباشد و خود دست به زانوی خود بگیرند و کارشان را علی‌رغم همه مضیقه‌ها و مصیبت‌ها پیش ببرند.

احتمالا معاون اول هم از همان دری وارد نمایشگاه شده که بنرهای غول‌آسای ایران و همشهری را به دیوار زده‌اند. از دیوار هم بزرگ‌ترند و نمی‌شود کسی وارد نمایشگاه بشود و نبیندشان. یکی مال شهرداری است – همشهری – یکی هم مال خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی است، ایران. کدام روزنامه خصوصی می‌تواند با این بزرگواران بزرگ رقابت کند و استقلال و شجاعتش را حفظ کند؟ ؟ شما جای صاحب کالا. آگهی‌تان را به روزنامه پرتیراژ تلویزیون می‌دهید یا با ترس و لرز سیاسی به روزنامه‌های بخش خصوصی؟

کی از ما می ترسد؟

محمدرضا ستوده در ستون طنز جهان صنعت با اشاره به گفته دیروز معاون اول رییس‌جمهور دیروز که نباید از رسانه ترسید، نوشته: مگر کسی از رسانه‌ها می‌ترسد؟ چه کسانی به شما آمار و اطلاعات می‌دهند؟ واقعا شما فکر می‌کنید عده‌ای هستند که از ما رسانه‌ها می‌ترسند؟ چرا باید از ما بترسند؟ مگر ما پول و اسلحه داریم؟

ما فقط یک روزنامه یا خبرگزاری هستیم که اگر پنج روز حقوق‌مان عقب بیفتد شیرازه زندگی‌مان از هم می‌پاشد اگر کسی از ما بترسد باید برود خودش را به روانپزشک نشان بدهد تا درمان شود.

طنزنویس افزوده: مگر ما می‌توانیم کسی را دستگیر کنیم که از ما می‌ترسند؟ فقط از یک جهت حق دارند از ما بترسند، آن هم این است که ما فسادی را افشا کنیم. ولی ما هرگز این کار را نمی‌کنیم چون از کسی که فساد کرده می‌ترسیم. ما الان زورمان به نماینده شورای شهر کوچصفهان استان گیلان هم نمی‌رسد چه برسد به…

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.