<--! cws 1 --> <--! cws 2 --> #اعدام_نکنید و سرریز چهل سال جنایت – Kanal Yek TV

#اعدام_نکنید و سرریز چهل سال جنایت

ادامه موج گسترده اعتراضات مجازی با هشتگ «اعدام نکنید» در توئیتر فارسی، به یادآوری قتل‌ها و اعدام‌ها و شکنجه‌ها و حوادثی رسیده که طی چهار دهه گذشته در تاریخ جمهوری اسلامی به‌عنوان «جنایات حکومت» ثبت شده است.

کاربران ایرانی توئیتر که از سه روز پیش در واکنش به انتشار خبر تأیید حکم اعدام برای سه معترض آبان ۹۸، طوفانی توئیتری با هشتگ «اعدام نکنید» راه انداختند، به استفاده از این هشتگ همچنان ادامه داده‌اند و از پنجشنبه، ۲۶ تیر، به یادآوری مورد به موردِ قتل‌ها، اعدام‌ها و حوادث دور و نزدیکی پرداخته‌اند که جمهوری اسلامی در روند سرکوب مخالفان و معترضان طی چهار دهه گذشته مرتکب شده است.

تا ظهر روز جمعه، ۲۷ تیر، هشتگ «اعدام نکنید» در کنار هشتگ‌های مشابه با آن نزدیک به ۹ میلیون و ۵۰۰ هزار بار توئیت یا بازتوئیت شده و این روند همچنان ادامه دارد.

در موج تازه پیام‌های توئیتری با هشتگ «اعدام نکنید»، نخست پای یادآوری کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸ به میان آمد و به‌تدریج کاربران با گرایش‌های گوناگون سیاسی ورق به ورق عقب‌تر رفتند تا قربانیان سال ۸۸ و قتل‌های زنجیره‌ای و اعدام‌های دهه شصت و قربانیان اقلیت‌های قومی و مذهبی و حتی نقش حکومت در قربانی شدن هزاران «شهید» جنگ ایران و عراق.

نکته حائز اهمیت این‌که همان‌گونه که در طوفان توئیتریِ «اعدام نکنید» می‌شد انواع گرایش‌ها و علقه‌های سیاسی را در میان چند صد هزار کاربر مشارکت‌کننده دید، در ادامه این موج نیز که اصطلاحاً به ژانر «برای، به‌خاطر، و به‌جای…» معروف شده نیز به‌وضوح می‌توان انواعی از مردم را دید که هرکس «برای» یا «به‌جای» ستمدیده‌‌، زندانی یا کشته‌ای هشتگ «اعدام نکنید» می‌زند.

شمار این پیام بسیار بیشتر از حدی است که بتوان شماری قابل‌توجه از آن‌ها را بازگو کرد، اما در ادامه تعدادی محدود از این پیام‌ها را ‌به‌عنوان نمونه‌هایی از این «ژانر توئیتری» می‌توانید بخوانید.

در جریان سرنگون شدن پرواز ۷۵۲ هواپیمایی اوکراین در بامداد ۱۸ دی ۱۳۹۸ توسط پدافند موشکی سپاه پاسداران، ۱۴۶ شهروند ایرانی، ۶۱ شهروند کانادایی که عمدتاً تابعیت دوگانه داشتند، ۱۱ شهروند اوکراینی، و نیز شهروندانی از افغانستان، سوئد و بریتانیا کشته شدند.

در جریان قتل‌های زنجیره‌ای، روز ۱۸ آذر ۷۷ محمدجعفر پوینده، مترجم و از فعال‌ترین اعضای کانون نویسندگان ایران، ناپدید شد و پس از مدتی جسدش پیدا شد. در این ماجرا شماری از روشنفکران و نویسندگان و فعالان مدنی و سیاسی به دست نیروهای وزارت اطلاعات کشته شدند، اما جمهوری اسلامی تنها مسئولیت قتل چند تن را به عهده گرفت و نهایتاً نیز آن را به «نیروهای خودسر» منتسب کرد.

داریوش فروهر، رهبر حزب ملت ایران و همسرش، پروانه اسکندری، در اول آذرماه سال ۱۳۷۷ در منزل‌شان بر اثر ضربات چاقو به دست شماری از اعضای وزارت اطلاعات کشته شدند.

سیامک پورزند روزنامه‌نگار سرشناسی بود که پس از چند سال حبس به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی و جاسوسی» و سپس حبس خانگی، در اریبهشت سال ۱۳۹۰ در ۸۰ سالگی با پریدن از طبقه ششم آپارتمان محل اقامتش به زندگی خود پایان داد.

علیرضا رجایی، از نیروهای ملی مذهبی، در سال ۱۳۸۸ برای مدتی و در اردیبهشت ۱۳۹۰ زندانی شد و پس از تحمل شش سال حبس، در نتیجه ابتلا به سرطان که در دوران حبس برای او پیش آمد، بخشی از فک و چشم راستش تخلیه شد.