خانه >> خبر اول >> نیمه‌ی پنهانِ تداوم اعتصاب کامیونداران مرام و معرفت آنهاست

نیمه‌ی پنهانِ تداوم اعتصاب کامیونداران مرام و معرفت آنهاست

 اعتصاب سراسری کامیونداران که از ۳۱ شهریورماه ۹۷ آغاز شده در حالی وارد بیستمین روز خود شده است که دولت حسن روحانی با وجود وعده‎هایی که به اعتصابیون داده تا کنون نتوانسته گرهی از مشکلات رانندگان باز کند و عملاً دچار «واماندگی» است.

مطالبات کامیونداران کاملاً صنفی است. اعتراض آنها به گرانی و کمبود و همچنین کیفیت بد و غیراستاندارد لاستیک است و می‎خواهند تکلیف بیمه و کرایه حمل و نقل مشخص شود. اما چون سیستم قادر به برآورده کردن این نیازهای اولیه نیست، اعتصاب کامیونداران ادامه یافته و برای نظام به یک بحران امنیتی جدی تبدیل شده است.

سابقه نشان داده وقتی حکومت در پاسخ به مطالبات صنفی وامانده می‎شود سراغ سرکوب می‎رود. همچنان که هربار اعتراض کارگران بالا می‎گیرد و دست از کار می‎کشند و تجمع می‎کنند با شدیدترین برخوردهای امنیتی‌ مواجه می‎شوند.

ترفند نظام برای سرکوب یک روش تکراری است. سرکوب به مقدمه‎چینی نیاز دارد. در سکوت رسانه‎های منتسب به استمرارطلبان، خبرگزاری‎ها و روزنامه‎های نزدیک به حزب‎اللهی‎ها و ارزشی‌ها به خط می‎شوند، از تریبون‎های نماز جمعه اعتراض‌ها به «دشمنان» نسبت داده می‎شود، مسئولان قضایی  دنباله‎ی آن را می‎گیرند و تهدید می‎کنند و برچسب اغتشاش و اختلال بر آن می‎زنند و نیروی انتظامی و وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه و بسیج و خودجوش‌ها برای سرکوب اقدام می‎کنند.

در مورد کامیونداران اما وضعیت متفاوت است. گرچه مطالبات آنها مثل کارگران مستقیم با معیشت و سفره‏ آنها مرتبط است اما جنس اعتراض آنها «تظاهرات» نیست که در محلی مشخص مثلاً در محوطه کارخانه یا مقابل استانداری متمرکز باشد و با باتوم و گاز اشک‎آور و بازداشت گسترده قابل سرکوب باشد. از سوی دیگر جغرافیای اعتصاب کامیونداران وسیع است و آنها با همبستگی توانسته‌اند به معنای واقعی اعتراض خود را سراسری کرده و در استان‎های مختلف به آن پایبند بمانند. به همین دلیل شکستن آن بسیار سخت است.

نباید فراموش کرد نیروهای سرکوبگر قادر نیستند ادوات و تجهیزات سرکوب را به جاده‌ها بکشانند! آرایش و آموزش نیروی انتظامی برای برخورد با اعتراضات خیابانی است نه اعتصابات آنهم در جاده‌ها! بطور کل اعتصاب برای سیستم‎های سیاسی گره‎ای نیست که با زور باز شود و اگر اعصابیون پایبند به مطالبات و اعتراض خود بمانند بیشتر شانس رسیدن به حقوق خود را دارند.

عوامل زیادی سبب می‎شود با وجود ترفندها و روش‌های کثیف حکومت برای شکستن اعتصاب کامیونداران، آنها پا پس نکشند. به غیر از برآورده نشدن مطالبات آنها که انگیزه‌ی مهمی برای ادامه‌ی اعتصاب است می‌بایست به مرام و معرفت و حس نوع‌دوستی رانندگان جاده‌ای اشاره کرد.

شنیده‎های کیهان لندن حاکی از آن است که برخی رانندگان و کامیوندارانی که وضعیت مالی بهتری دارند از محل پس‎اندازهای خود، مبالغی هرچند اندک برای خالی نماندن سفره خانواده‎ی کامیونداران اعتصابی که وضعیت مالی ضعیف‏‌تری دارند کمک کرده‌اند. همبستگی کامیونداران در تداوم اعتصاب به عوامل متعددی بستگی دارد که الزاما مادی نیست. برخی رانندگان کامیون وضعیت مالی بسیار خوبی دارند و صاحب چند دستگاه کامیون هستند و خرید لاستیک و لوازم یدکی با قیمت‎های بالا هرچند برای آنها نیز خوشایند نیست اما از تهیه‌ی آنها ناتوان نیستند.

کامیوندارانی هستند که برای تریلی‎ها، تانکرها و کمپرسی‎های راننده استخدام می‎کنند. پایداری این گروه از معترضان و اعتصابیون هم در نوع خود مثال‌زدنی است. بی‌تردید نیمه‌ی پنهان تداوم اعتصاب کامیونداران را می‌بایست در مرام و معرفت آنها جستجو کرد که با هیچ قدرت و زور و تهدیدی قابل سرکوب نیست.

قدرت اطلاع‌رسانی کامیونداران معترض را هم نباید فراموش کرد. در اغلب کشورهای دنیا وقتی سندیکاهای کارگری و اتحادیه‎های مستقل دست به اعتراض و اعتصاب می‎زنند رسانه‎های مستقل صدای آنها را به گوش دیگر شهروندان و دولت‎ها می‎رسانند، اما در ایران نه اتحادیه‌ها و سندیکاهای مستقل فعال هستند و نه رسانه‎ها آزادند با این وجود رانندگان با استفاده از شبکه‏‌های اجتماعی تا حد بسیار زیادی بر سانسور غلبه کرده و روزانه ده‎ها ویدئو با قید تاریخ و محل و کاملاً مستند از سراسر ایران دست به دست می‎شود.

یکی از حقه‎بازی‎های حکومت اطلاع‌رسانی غلط و دروغ‎پردازی در مورد پایان اعتصاب‎هاست که در این  روزها بارها آن را در رسانه‎های رسمی پمپاژ کرد اما دیری نگذشت که سیلی از ویدئوها از ادامه‌ی اعتصاب منتشر شد.

زهرا سعیدی سخنگوی کمیسیون اقتصادی، ۱۸ مهر، در نطق میان‎دستور خود در جلسه علنی مجلس گفته است: «اعتراضات کامیونداران صنفی است نه سیاسی و دولت باید مسئول مستقیمی برای حل مشکل آنها در نظر بگیرد.» البته در روزهای اخیر مسئولان از این شعارها زیاد داده‌اند و عملی نشده چرا که اساسا مشخص نیست دولت چه برنامه‎ای برای پاسخ به مطالبات اعتصابیون و پایان دادن به اعتراض مدنی آنها دارد که در حال حاضر در بیش از ۳۰۰ شهر ایران ادامه دارد./کیهان لندن