خانه >> فرهنگی هنری >> فیلم «عرق سرد» به دست حوزه هنری نه فقط قیچی که خفه شد

فیلم «عرق سرد» به دست حوزه هنری نه فقط قیچی که خفه شد

نهال موسوی طی مقاله کوتاهی در سایت عصر ایران سوالات خود از یک نهاد «فرهنگی ـ هنری ـ کنترلی» در جمهوری اسلامی به نام حوزه هنری را مطرح کرده است. 

او می پرسد: آیا در این نهاد، شورایی جهت سنجش خانوادگی بودن یا نبودن فیلم‌ها وجود دارد؟ آیا معیارهای خاصی یا آئین نامه‌ای دارید؟ لطفا آنرا منتشر کنید تا اهالی سینما در جریان امر قرار گیرند.

روز سه‌شنبه (24 مهر) کانون کارگردانان سینمای ایران نیز اعتراض خود را در بیانیه‌ای به تحریم فیلم “عرق سرد” از سوی حوزه هنری اعلام کرده بود.  در آن بیانیه آمده بود: «حوزه هنری پا را از قانون فراتر گذاشته و اقدام به تشکیل شورای پروانه نمایش موازی برای سانسور مجدد آثار هنرمندان بعد از پروانه نمایش ارشاد کرده است، به طوری که نسخه‌های نمایش برخی فیلم‌ها در سالن‌های تحت پوشش حوزه هنری با سایر سینماها تفاوت دارد.»

در پی این بیانیه یک روز بعد یزدان عشیری مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری در گفتگویی با باشگاه خبرنگاران جوان اظهار داشت: «زمانی که فیلم ماهورا، تنگه ابوقریب و مغزهای کوچک زنگ زده برای نمایش وجود دارند، اولویت ما این فیلم ها هستند و ما طبق سیاست های خودمان که ارزش های خانوادگی است؛ این فیلم را خانوادگی نمی دانیم و طبیعی است که بتوانیم حق انتخاب داشته باشیم.»

نهال موسوی می نویسد: این اقدام شورای پروانه نمایش موازی و سانسور مجدد فیلم‌ها بعد از صدور پروانه نمایش وزارت ارشاد دیگر واقعا نوبر است، فیلمسازان تا همین الان هم همواره از حذف بخشی یا اصلاحیه‌هایی که به فیلمشان وارد می شود به اندازه کافی شاکی هستند، حال حوزه هنری هم به دلیل سالنهای زیادی که در اختیار دارد (بیش از 100 سالن) این حق را برای خود قائل شده است که در ساختار فیلم‌ها دخالت کند. باز باید پرسید بر اساس چه قانونی؟

او ادامه می دهد: اگر خانوادگی بودن چنین مولفه مهمی در اکران فیلم‌ها در سینماهای زیر نظر حوزه است، این پرسش مطرح می شود بسیاری فیلم‌ها وجود داشته که به شهادت بسیاری از والدین نباید با فرزندان زیر 12 سالشان به تماشای آن فیلم می‌رفتند ولی در سینماهای حوزه هنری نمایش داده شده‌اند و فروش خوبی هم داشته‌اند ولی آنزمان هیچ‌ حرفی از خانوادگی بودن و غیر خانوادگی بودن به میان نیامد!

به عقیده نویسنده: فیلم سینمایی محصول سرمایه، زحمت و هنر مجموعه‌ای متنوع از فعالان حوزه سینماست که از سرمایه‌گذاران، هنرمندان و حتی عواملی چون مسؤول پذیرایی، حمل و نقل و … را شامل می شود. دریغ کردن امکان نمایش یک فیلم به ضرر تمام این افراد است.

نهال موسوی نتیجه گیری می کند که: چنین اقداماتی جز بی اعتمادی و مشوش کردن مخاطب نتیجه‌ای به دنبال ندارد و در این میان مردم همواره راه خود را پیدا می کنند اما اقدامات سلیقه‌ای یا غیر سینمایی در تاریخ سینمای این کشور همیشه بیاد خواهند مان تعطیل کردن خانه سینما در دولت احمدی نژاد یا توقیف بسیاری از فیلم‌ها که بعدتر مجوز نمایش گرفتند و … بی تعارف باید گفت در عصر حاضر چنین اقداماتی فقط نشانگر عقب بودن حوزه هنری از جریان زمانه است.