آخرین خبرها
خانه >> فرهنگی هنری >> بررسی فیلم «لس‌آنجلس، تهران»: بدتر از این نمیشود

بررسی فیلم «لس‌آنجلس، تهران»: بدتر از این نمیشود

آخرین فیلم تینا پاکروان، «لس‌آنجلس، تهران» یکی از مورد انتظارترین فیلم‌های سال جاری محسوب می‌شد. فیلمی کمدی، باحال و هوای مفرح و بازگشت پرویز پرستویی بعد از سال‌ها به یک نقش کمدی و متفاوت،

از دلایلی بودند که خیلی‌ها مشتاق اکران «لس‌آنجلس، تهران» بودند. تینا پاکروان، قبل از جشنواره سی و ششم فجر، اعلام کرد که این فیلم در جشنواره شرکت نخواهد کرد، چراکه جشنواره اساساً قدر فیلم‌های کمدی را نمی‌داند و نمی‌خواهد فیلمش در جشنواره مورد بی‌لطفی قرار بگیرد؛ و چه خوب که این فیلم در جشنواره حاضر نشد. اگر «لس‌آنجلس، تهران» از جشنواره حذف می‌شد، می‌گفتند که دست‌هایی پشت پرده است و اگر موفق به حضور در جشنواره می‌شد و مورد بی‌مهری قرار می‌گرفت، می‌گفتند فیلم ما را نفهمیدند و اگر هم موفق می‌شد که باید به همه سازوکار جشنواره شک می‌کردیم.

«لس‌آنجلس، تهران» بی‌شک یکی از بدترین فیلم‌های کمدی تاریخ سینمای ایران و بدترین فیلم در کارنامه کاری عواملش است.

تینا پاکروان، در اولین تجربه فیلم‌سازی‌اش با «خانووم» به سراغ مسائل اجتماعی زنان و قهرمانان زن رفت که در مقام یک فیلم اول، قابل‌تأمل بود و حرفی برای گفتن داشت.دومین کار پاکروان، «نیمه‌شب اتفاق افتاد» حال و هوای مشابهی باکار قبلی داشت. زنان و دغدغه‌هایشان و نگاه جامعه به یک زن تنها، دستمایه اثر دوم این فیلم‌ساز قرار گرفت. «نیمه‌شب اتفاق افتاد» گرچه همچنان از دغدغه‌های فیلم‌سازش می‌گفت، اما در ساخت و ارتباط با مخاطب نتوانست اعتباری برای فیلم‌سازش به ارمغان آورد و دومین اثر پاکروان نه‌تنها بهتر از کار اولش نبود که چندین پله تنزل داشت. حالا، سومین فیلم پاکروان، علی‌رغم همه انتظاراتی که از آن می‌رفت از راه رسیده است و نشان داده که می‌توان فیلمی ساخت، ورای مرزهای بد بودن، فیلمی که نه‌تنها در آن خبری از دغدغه نیست که حتی خبری از یک داستان ساده و قابل دنبال کردن هم نیست.

«لس‌آنجلس، تهران»، به‌هیچ‌وجه کمدی نیست. نه اینکه خنده‌دار نباشد یا خوب پرداخت‌نشده باشد که اساساً ساختار یک فیلم کمدی را ندارد (البته اگر در مرحله اول، ساختاری داشته باشد). در «لس‌آنجلس، تهران» نه خبری از یک موقعیت کمدی، چه جذاب و چه غیر جذاب، هست و نه هیچ‌کدام از شخصیت‌ها آن‌قدر خوب پرداخته‌شده‌اند که کمدی کاراکتر محوری را شاهد باشیم.

صرف لحن شادوشنگول راوی، بزن‌وبرقص‌های ناگهانی و بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای و لوده بازی کاراکترها، فیلمی کمدی نمی‌شود، حالا هرچقدر می‌خواهید به آن برچسب کمدی بچسبانید و به‌جای یک فیلم کمدی جایش بزنید، فیلمی که کمدی نباشد، از بیننده نه خنده می‌گیرد و نه ارتباط.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.