خانه >> مقالات >> یک تحلیل نیمچه کمیک – نیمچه دراماتیک از انتخاب های امریکا برای ایران آینده! فلانی. میگه. سخن

یک تحلیل نیمچه کمیک – نیمچه دراماتیک از انتخاب های امریکا برای ایران آینده! فلانی. میگه. سخن

البته خوانندگان مطالب این جانب مطلع اند که من زیاد اهل تحلیل بازی و پیش بینی بازی و این حرف ها نیستم بلکه به شکل لُری، مستقیم آن چه را که در اذهان مردم ایران که خودم هم یکی از آن ها هستم می گذرد می نویسم و هر بدبختی هم می کشم از لُر بازی های خودم است! (البته من لُر نیستم ولی لُرها را به خاطر همین صراحت شان دوست می دارم!)

می گویند سیاست علم واقعیت هاست. علم تخیلات و آرزوهای بلند نیست. بزرگان ما یک بار آمدند آرزوهای بلند پروازانه شان را در ایران تحقق ببخشند، نتیجه اش شد ۴۲ سال بدبختی و فلاکت.

لذا الان سعی می کنیم چشم هایمان را همچین گشادِ گشاد کنیم و به اطراف خوب بنگریم و آن چه را که امر واقع هست ببینیم نه آن چه را که در مغزمان می پروریم.

اما اکنون چه می بینیم؟

هیچی! می بینیم که جناب امریکا، در عین این که ته دل اش راضی نیست، اما یکی از نیروهایی را که می خواهد به جای آخوندها در کشور ما بر تخت بنشاند، مجاهدین خلق ایران است.

این که جناب بولتون و جولیانی علاقه ی وافر به این «سازمان» یا به عبارتی «فرقه» دارند، فقط به خاطر چک های صد هزار دلاری اهدایی این سازمان به آن ها نیست. این آقایان که مقامکی هم در هرم قدرت امریکا دارند، مجاهدین را به نوعی آلترناتیو مناسبی برای جایگزینی به جای حکومت نکبت می بینند. علت اش را هم دو تا پاراگراف پایین تر می گویم.

حالا با کنار رفتن جناب هوک و به روی کار آمدن جناب آبرامز، گفته می شود که نگاه امریکا به طرف پادشاهی خواهان چرخیده است و می خواهند از وزن مجاهدین خلق بکاهند و بر وزن پادشاهی خواهان بیفزایند.

ایرانی های امثال من هم که آدم نیستند نظرشان اهمیتی داشته باشد.

«««علت این که امریکا روی دو گروه فوق تمرکز کرده این است که «این دو گروه هم می دانند که چه نمی خواهند و هم می دانند که چه می خواهند».»»»

از من و امثال من اگر پرسیده شود مثلا دوست دارید رییس جمهور حکومت جدیدتان که باشد، انگشت به دهان می مانیم و پاسخی در خور برای آن نمی یابیم.

اما اگر از مجاهدین خلق همین سوال پرسیده شود آن ها با لبخند خواهند گفت ای آقا! کجای کاری! ما سال هاست رییس جمهور منتخب داریم و آن مریم خانم رجوی می باشد!

از پادشاهی خواهان هم که سوال شود رهبر آینده ی کشور چه کسی باید باشد بلافاصله پاسخ خواهند داد خب معلوم است ابله! شاهزاده رضا پهلوی!

لذا این دو گروه مطلوب امریکا هستند چرا که برای آن ها آینده مثل روز روشن است.

حالا…

اگر ماها نخودی هستیم و مجبوریم میان این یا اون، یکی را انتخاب کنیم و واقع گرا باشیم و بر آرزوهای مان یک قلم قرمز خوش رنگ بکشیم، اغلب مان بلافاصله جواب می دهیم از این میان این دو، لطفا پادشاهی خواهان را انتخاب کنید به چند دلیل:
اول این که این ها چهل سال پیش حکومت را در اختیار داشته اند و دیگر نیازی به این که روی ما -یعنی بچه های ما- آزمایش های سیاسی اجتماعی انجام دهند ندارند، و ما دستکم بر می گردیم به چهل سال قبل که نسبت به الان بسیار بیشتر به ما خوش می گذشت.

دوم این که ما نمی خواهیم روسری سیاه از سر زنان مان بر داشته شود به جایش روسری زرشکی گذاشته شود.

سوم این که دستکم سمبل هایی مثل ملکه فرح داریم که آبروی ایران بوده اند و در جهان به نیکی شناخته می شوند.

چهارم این که پادشاهی خواهان اغلب شیک پوش هستند و حال ما به هم می خورد از اورکت پوشانی که پوتین سربازی شان را در خواب هم از پا در نمی آورند.

حالا این که رضا پهلوی بتواند از پس آدم های عجیب غریب به ظاهر طرفدار پادشاهی، که امروز داریم به عیان آن ها را می بینیم بر آید، این دیگر وسط این انتخاب سخت، محلی از اعراب ندارد چون راه دیگری برای ما باقی گذاشته نشده است.

مثلا امروز دو تا و نصفی پادشاهی خواه، آمده اند برای خودشان دولت در تبعید به راه انداخته اند، که اصولا معلوم نیست پادشاه شان را چقدر قبول دارند چون پادشاه شان با دولت در تبعید مخالف است، و برای خودشان رییس و وزیر هم انتخاب کرده اند که طرف که اصلا معلوم نیست یکهو از کجا سر بیرون آورده، همراه با داداش اش، می گویند که دولت در تبعید شان، پایه های تخت ملکه الیزابت را هم به لرزه در آورده (به خدا دقیقا همین را گفته اند و ذره ای اغراق در این گفته نیست) و دنیا چشم به دولت موقت آن ها دوخته، و قرار است پول جمع کنند، امام ها و امام زاده های مدفون در ایران را به کشورهای خودشان بر گردانند!

حالا اگر قرار باشد میان این ها و مجاهدینی که وقتی مریم جان را در پاریس دستگیر می کنند روی خودشان بنزین می ریزند و خودشان را به آتش می کشند یکی را انتخاب کنیم، خب حتما دومی را که تخت ملکه الیزابت را به لرزه در می آورد انتخاب می کنیم که خطر ش برای ملت ایران کمتر است.

لذا امریکا جان اگر میان این دو نوع غذا یکی را باید انتخاب کنیم لطفا غذای پادشاهی را سرو بفرمایید! ممنون.

همین دیگه! این بود تحلیل نیمه جدی – نیمه شوخی ما از اوضاع کنونی و انتخاب جانشین برای حکومت نکبت!