خانه >> مقالات >> از مادران میدان دومایوآرژانتین تا مادران پارک لاله، من درد مشترکم مرافریاد کن، یدالله بلدی

از مادران میدان دومایوآرژانتین تا مادران پارک لاله، من درد مشترکم مرافریاد کن، یدالله بلدی

پس ار جنبش سال ۸۸ و جان باختن عده ای ازجوانان میهن مان، دراعتراضات خیابانی ویادر شکنجه گاه کهریزک ، مادران داغدار که درآن روزهای دشوار و تحمل درد ورنج با یکدیگر آشنا شده بودند، در روز شنبه ششم تیرماه ، در پارک لاله تهران گرد هم آمدند وضمن ابراز همدردی بایکدیگر یاد فرزندان دلبندشان را گرامی داشتند ، وقرارشد روزهای شنبه ساعت 5 بعد از ظهر در پارک لاله گرد هم آیند پس ازمدتی مامورین امنیتی با دستگیری وضرب وشتم مادران از تجمع انان جلوگیرکردند ، اما مادران نیز مقاومت کرده، وبا شیوه های دیگر به تجمع خود ادامه دادند ، مادران بجای تجمع در داخل پارک، در اطراف پارک به راه پیمایی میپرداحتند ویا درمنازل یکدیگرجمع میشدند ، امسال که نهمین سال آعاز فعالیت مادران پارک لاله است مادران همچنان فعالند وهمواره با صدوراعلامیه هایی،اززندانیان سیاسی حمایت کرده وموارد نقض حقوق بشر را محکوم میکنند

مادران ستمدیده ای که درکشورهای دیکتاتور زده فرزندان خودرا دراه آزادی وعدالت ازدست داده اند ، در سخت ترین شرایط همواره برای دادخواهی فرزندانشان بپا خاسته اند ، درزمان رژیم گذشته نیز مادران وهمسران باتمام سختیها و تهدیدها برای دادخواهی فرزندان وهمسرانشان تلاش میکردند، مادران زنده یادان جزنی وحکمت جو از جمله این مادران بودند.

جنبش مادران که برای اولین بار درجهان وازطریق رسانه های گروهی شناسانده شد، جنبش مادران آرزانتینی بود. درپی کودتای ارتش آرزانتین در سال ۱۹۷۵ دیکتاتوری هار وجنایتکار ژنرالها ، برکشور آرژانتین سیطره یافت واعضای احزاب چپ ومترقی، آماج تهاجم وحشیانه قرار گرفتند وهزاران مبارز مفقود الاثر شدند این دوران سرکوب ۷ سال طول کشید ، مادران رنح دیده ای که عزیزانشان مفقود شده بودند بمدت ۷ سال درمیدان دومایو بوینوس آیرس با روسری سفید وبادر دست داشتنن عکسهای فرزندانشان میایستادند وخواهان دادخواهی وآگاهی یافتن از سرنوشت فرزندانشان بودند ، پلیس فاشیست آرزانتین آنانرا مورد ضرب وشتم قرار میدادوژنرالهای مستبد آنانرا ، دیوانگان میدان دومایو مینامیدند، آما مقاومت آنان دراین سالهای سیاه آنانرا به نماد مقاومت والگویی برای مادران جهان تبدیل کرد . ، مادران آرزانتین در گردهماییهای خودهمواره این سرود را بیاد فرزندانشان میخواندند.

صدای تپش قلبشان ر ا میشنویم
صدای خنده شان درباد
واشک شان را باباد وباران میبینیم
صدای قلب شان را میشنویم

در ترکیه نیز پس از کودتای ارتش درسال ۸۰ که هزاران نفر از مبارزین کرد وترک کشته ومفقود الاثر شدند ، مادران فرزند از دست داده درشهرهای بزرگ ترکیه برهبری آزاده زنی بنام ، امینه آچاک نیز اعتراض خودرا در میدانها آعاز کردند، آنان نیز از سوی شبه فاشیستهای ترکیه مورد تهاجم قرار کرفتند اما همچنان به مبارزه خود برای دادخواهی فرزندانشان ادامه میدهند .

درخارج از کشور نیز در کشور آلمان در دوشهردورتموند وهامبورک مدت ۹ سال است که جمعی از فعالین سیاسی ایرانی که بیشتر مادران هسنتد ، درحمایت از مادران پارک لاله درمرکز شهردر روزهای شنبه تجمع میکنند وبا دردست داشتن پلاکاردها وتوزیع اعلامیه های توضیحی درباره مادران پارک لاله وجمع آوری آمضا، حمایت خودرا از مادران پارک لاله ادامه میدهند .

مادران پارک لاله و مادران خاوران نمادی از مهر ومقاومت زنان ایران هستند،اما دریغامادران بیشماری نتوانستند دادخواهی فرزندانشان را شاهد باشند، اما امیدواریم مادرا ن داعدار ، رامین ، زانیار وستار وهبت وهزاران مادر ستمدیده دیکر شاهد اجرای عدالت باشند.

باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد
که مادران سیاهپوش
داغداران زیباترین فرزندان آفتاب وزمین
هنوز سر از سجاده ها برنگرفته اند